Een testament is een notariële akte waarbij u een regeling treft voor zaken die moeten gebeuren na uw overlijden.

In het testament kunt u ondermeer het volgende regelen:

- wie zijn uw erfgenamen;
- wie regelt de afwikkeling van de nalatenschap na uw overlijden;
- wie gaat voor de minderjarige kinderen zorgen na uw overlijden.

Indien u geen testament opstelt bepaalt de wet hoe uw nalatenschap wordt verdeeld.
Bij gehuwden zonder kinderen erft de langstlevende echtgenoot alles.
Bij gehuwden met kinderen geldt de wettelijke verdeling:

De wettelijke verdeling houdt in dat bij het overlijden van de eerste echtgenoot, alle goederen (huis, inboedel, geld, aandelen etc.) worden toebedeeld aan de langstlevende echtgenoot. De kinderen krijgen hun erfdeel in de vorm van een vordering op die langstlevende echtgenoot.

De vordering aan de kinderen wordt in beginsel pas uitbetaald bij het overlijden van de langstlevende echtgenoot.

Als de langstlevende echtgenoot hertrouwt hebben de kinderen van de eerstoverleden echtgenoot een wilsrecht. Dat wilsrecht houdt in dat de langstlevende goederen in eigendom moet overdragen aan die kinderen met een waarde van maximaal de hiervoor bedoeld vordering.

Vaak worden dergelijke wilsrechten bij testament uitgesloten of beperkt.

Veel mensen denken dat het niet mogelijk is kinderen te onterven. Dat is een misverstand. Onterving van kinderen is mogelijk. Het nieuwe erfrecht, dat in 2003 in werking is getreden, regelt zelfs dat een kind dat onterfd is nooit erfgenaam wordt. Wel kan een kind een beroep doen op zijn legitieme portie. Heel gesimplificeerd gesteld is de legitieme de helft van het deel dat een kind zou erven als er geen testament zou zijn. De langstlevende echtgenoot wordt echter beschermd tegen het inroepen van die legitieme portie, doordat de wet bepaalt dat die portie pas wordt uitbetaald als de langstlevende echtgenoot komt te overlijden of failliet wordt verklaard. Dat geldt alleen bij een verdeling volgens de wettelijke verdeling als hiervoor beschreven. Bij samenwoners met kinderen kan een gelijke regeling getroffen worden. Een notarieel samenlevingscontract is dan wel vereist.

Als er geen sprake is van huwelijk of geregistreerd partnerschap is de legitieme een half jaar na het overlijden opeisbaar.

Een belangrijk verschil tussen de legitimaris en de erfgenamen is dat de legitimaris geen aanspraak kan maken op goederen, zoals huis en inboedel, maar alleen op de waarde van zijn legitieme deel; een aanspraak in geld dus.

Bij ongehuwden zonder kinderen, ook bij samenwonenden, erft de eigen familie; dat wil zeggen ouders, broers en zusters in eerste instantie. De partner erft dus niet volgens de wet; daarvoor is een testament noodzakelijk.

Terug naar overzicht rechtsgebieden